Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2025, Κτήμα Συγγρού.
Μια άλλη ώρα… έξω από τους τοίχους της τάξης.
Έμοιαζε καλοκαίρι κι ήμασταν όλοι μαζί, μα όλοι αλλιώτικοι.
Λουσμένοι στου ήλιου το φως και στο ζεστό του χάδι..
Περπατούσαμε όλοι μαζί μες στα φυλλώματα που μας καλοδέχονταν σας γνώριμους από καιρό,
μα με το παράπονο «που είστε; γιατί δεν έρχεστε;»
Σκαρφαλώσαμε στα δέντρα, μιλούσαμε, γελούσαμε,
κι όμως ακούγαμε το θρόισμα των φύλλων,
του αέρα το πέρασμα, τις μυρωδιές του πεύκου,
τη σιωπή που μας γαλήνεψε κι έδιωξε μακριά μας κάθε έννοια.
Νιώσαμε πολλά που δεν τα ονοματίσαμε, αλλά φαίνονται στα πρόσωπα μας.
Ήταν σχολείο αλλιώς, σχολείο της ζωής που πλαστήκαμε και απαρνηθήκαμε….
Έχει και τέτοιες ώρες το σχολείο μας.
