Σιγή και Στοχασμός
Υπάρχουν στιγμές μέσα στον χρόνο όπου ο λόγος φτωχαίνει και η σιωπή γίνεται προσευχή.
Μεγάλη Εβδομάδα· ένα μυσταγωγικό πέρασμα από το ανθρώπινο στο θείο, από τον θόρυβο της καθημερινότητας στη βαθιά εσωτερική κατάνυξη.
Σαν ψίθυρος, ο πιο ταιριαστός, που διαπερνά τους αιώνες, η προτροπή της Εκκλησίας γι΄αυτήν: «Σιγησάτω πᾶσα σὰρξ βροτεία».
Η σιωπή αυτή δεν είναι κενό· είναι πλήρωση. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καλείται να σταθεί ταπεινά μπροστά στο μυστήριο του Θείου Πάθους, να αφήσει κατά μέρος κάθε περιττή φωνή και να αφουγκραστεί το ανείπωτο. Στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου Ιησού Χριστού αποκαλύπτεται η άκρα ταπείνωση, η θυσιαστική αγάπη που δεν επιβάλλεται, αλλά προσφέρεται. Μια αγάπη που φτάνει έως το τέλος, χωρίς όρους, χωρίς ανταλλάγματα. Ο Πλάστης για το πλάσμα Του!
Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν αφηγείται απλώς γεγονότα· μας εισάγει σε ένα βίωμα.
Από τον Νυμφίο της Αγάπης έως τον Γολγοθά της Θυσίας και από τη σιωπή του Τάφου έως την προσδοκία της Αναστάσεως.
Κάθε στιγμή μια πρόσκληση συμμετοχής.
Δεν παρακολουθούμε· συμπορευόμαστε.
Σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο, εικόνες και αδιάκοπη πληροφορία, η πρόσκληση να «σιγήσει πᾶσα σὰρξ» μοιάζει σχεδόν παράδοξη. Κι όμως, ίσως μέσα σε αυτή τη σιωπή να κρύβεται η βαθύτερη αλήθεια: η συνάντηση με τον εαυτό μας, με τον άλλον, με τον Θεό.
«Σιγησάτω πᾶσα σὰρξ βροτεία».
Όχι σιωπή φόβου ή καταναγκασμού,
αλλά σιωπή καρδιάς, σιωπή που ανοίγει τον άνθρωπο στην παρουσία του Θεού.
Ο θνητός συναντά το θείο,
και η ανθρώπινη φωνή υποχωρεί για να ακουστεί ο Λόγος που δίδει Ζωή.
Μέσα στη σιωπή του Πάθους,
όπου ο Υιός υπομένει τον πόνο και τη θλίψη,
γεννιέται ο Λόγος της Ζωής, που μεταμορφώνει την ψυχή και καθαγιάζει το σώμα.
Κάθε καρδιά που σιωπά μαζί Του γίνεται αγγείο χάριτος,
και η σιωπή της μετατρέπεται σε ύμνο αιώνιο.
Εκεί, στη σιωπή που αγκαλιάζει το Πάθος,
η ανθρώπινη φύση βρίσκει την πληρότητα της,
και το θνητό συναντά το άφθαρτο,
το προσωρινό συνταιριάζεται με το αιώνιο,
και η ζωή, ακόμα και μέσα στον θάνατο, ανθίζει.
